Reorganisatie – angst

In de huidige reorganisatiegolf zien we één factor een grote rol spelen: angst. Zowel aan de kant van de werkgever als aan de kant van de werknemer. De werkgever is bang om het slechte nieuws te brengen, de werknemer is bang voor de toekomst buiten de organisatie. En zo zitten beide partijen gevangen.

Afgelopen week hadden we een bijeenkomst georganiseerd voor verontruste medewerkers van een zorginstelling. Bekend is al langere tijd dat er voor 2014 een reorganisatie is voorzien. Wat voor een reorganisatie en voor wie dat welke consequenties gaat hebben, is nog onduidelijk. Wel hebben de medewerkers telefonisch een mededeling van hun direct leidinggevende gekregen: ‘je hebt code rood’. Een onheilspellende mededeling van het niveau:  ‘ga maar een andere baan zoeken’. Inhoudelijke vragen bleven in het gesprek onbeantwoord. De leidinggevende zei ‘alleen maar de boodschapper’ te zijn. Geadviseerd werd voor verdere informatie contact op te nemen met de directie of personeelszaken. Vanuit de organisatie komt de boodschap dat men heel transparant is door al heel vroeg te communiceren. Daar blijft het bij.

Directie noch ondernemingsraad geven thuis. Het zou nog veel te vroeg zijn in deze fase van het maken van plannen voor een reorganisatie om concreet te kunnen worden.

Ook werknemers bagatelliseren de situatie met argumenten als: ‘het is een goede werkgever;  er is veel vrijheid, de lijnen zijn kort en ze hebben toch zeker het beste met mij voor ’. Maar ook wordt duidelijk dat problemen nooit echt worden uitgesproken. De mantel der liefde doet zijn werk.

Ondertussen leven de medewerkers in onzekerheid wat hun baan betreft. Juridisch is de vraag wat de status is van een mededeling ‘code rood’. Het psychologische effect hiervan is misschien nog veel belangrijker.  Naar de motivatie om een dergelijke mededeling met zo’n effect op een moment te doen dat nog zo weinig duidelijk lijkt te zijn, valt alleen te gissen. Wij denken dat er veel meer duidelijk is dan wordt gesuggereerd. Problemen worden nooit echt uitgesproken.

Eén verklaring voor dergelijk gedrag is volgens ons de volgende: noch de werkgever noch de werknemers hebben – veel – ervaring met reorganiseren.  Het is onbekend terrein  met als gevolg veel angst voor het onbekende.

In dergelijke situaties liggen, hoe vreemd ook, veel kansen voor zowel werkgever als werknemers. Voor de werkgever liggen er kansen om te laten zien dat je betrokken bent bij je personeel. Ga open het gesprek aan met – individuele – werknemers. Zorg dat je goede regelingen, financieel, coaching, opleiding op maat treft. Zorg dat je imago als goed werkgever een extra impuls krijgt. Voor werknemers is er de kans om te evalueren: waar sta in deze wereld, hoe regel je dat je straks goed voorbereid je baan verlaat, bijvoorbeeld door een opleiding te volgen, wat doe je met een mogelijke ontslagvergoeding;  wil je eigenlijk toch niet al lang voor jezelf beginnen, etc. Allerlei mogelijkheden en kansen, dus.

Angst is een slechte raadgever. Ons advies aan zowel werkgever als werknemer: luister daar niet naar maar denk in kansen en mogelijkheden. Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.